เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 310 อสูรหุ่นเชิด
หัวเรื่อง
แคว้นวารีมรกต จินโจว เทือกเขาหุบเขาเร้นลับ สำนักสุริยาทอง
บริเวณชายขอบนอกสุดทางตะวันตกเฉียงใต้ของเทือกเขาหุบเขาเร้นลับ มีหุบเขาเล็ก ๆ กว้างราวสองถึงสามลี้อยู่แห่งหนึ่ง นามว่าหุบเขาเสี่ยวเยี่ยน
เมื่อมองจากฟากฟ้า หุบเขาเล็กแห่งนี้มีปราณวิญญาณเบาบาง ทั่วพื้นเต็มไปด้วยเถาวัลย์หนามแหลม อีกทั้งยังถูกหมอกจาง ๆ ปกคลุม ดูรกร้างยิ่งนัก ต่อให้บางคราวมีผู้บำเพ็ญเพียรเหินศาสตราอาคมผ่านไป ก็ไม่เหลียวมองที่นี่แม้เพียงหางตา
ทว่าหากมีคนเข้าไปในหุบเขา จะพบว่าทิวทัศน์ที่เห็นกับสิ่งที่ปรากฏจากภายนอกนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง บนพื้นไม่มีเถาวัลย์หนามแม้แต่น้อย กลับมีดอกไม้ป่าและหญ้าป่าขึ้นอยู่มากมาย ลำธารเล็กกว้างสองฉื่อไหลเอื่อยไปตามไหล่เขา ส่วนทางเดินที่ปูด้วยหินกรวดกว้างครึ่งจั้งทอดจากปากหุบเขาไปจนถึงถ้ำตรงหน้าผา
หุบเขาในต้นฤดูร้อนจมอยู่ในม่านหมอกยามเช้า แสงสีทองดุจเศษทองลอดผ่านกิ่งสนเขียวขจีลงมาเป็นหย่อม ๆ
วั่งไฉนอนหมอบอย่างเบื่อหน่ายอยู่นอกถ้ำ หัวโตของมันแนบกับพื้น ดวงตาหรี่ปรืออย่างไม่ไหวติง