เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284 เทือกเขากระเรียนเหิน
“นายท่าน!”
ไม่นาน เฉินเส้าหยางก็เดินออกมาจากจวนตระกูลหวังพร้อมหานเสวี่ยซง เมื่อเห็นฟางอวิ้น สีหน้าก็ฉายแววยินดีขึ้นมาทันที เขารีบเดินมาหาอีกฝ่ายและค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
“ฮ่า ๆ! ข้าไปทำธุระที่เมืองหลวง เลยแวะมาดูเจ้า ที่นี่อยู่มาหลายเดือนแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง?”
ฟางอวิ้นโบกมือ บอกให้เขาไม่ต้องมากพิธี แล้วถามด้วยรอยยิ้ม
“ดีมากขอรับ ประมุขตระกูลหวังถ่ายทอดวิชายุทธ์ให้ข้าหลายอย่าง ในนั้นมีเคล็ดลับเกี่ยวกับการเดินลมปราณแท้และการใช้งานอยู่ไม่น้อย ข้ารู้สึกว่าตอนนี้ฝีมือแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนหลายเท่า”
พอพูดถึงเรื่องที่ได้เรียนวิชายุทธ์ในตระกูลหวัง เฉินเส้าหยางก็มีท่าทางตื่นเต้นอย่างยิ่ง รอยยิ้มเต็มใบหน้าเสียจนหุบไม่ลง
“อืม ไม่เลว! เจ้าก็ตั้งใจเรียนวิชายุทธ์อยู่ที่นี่ให้ดีเถิด ข้าไปก่อนละ!”
ฟางอวิ้นได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วทำท่าจะหมุนตัวจากไป
“นายท่าน…ข้าจะไปส่งท่านออกจากเมือง…”