กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 ไป๋มู่ไห่กลับเมืองหลวง
ยามดึกสงัด บนชั้นบนสุดของหอเล็กกลางทะเลสาบในจวนองค์หญิง ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น เขาหลับตาสนิท นิ้วทั้งสิบประสานเป็นมุทราแน่นิ่งไม่ไหวติง กลางอากาศเบื้องหน้ามีกลุ่มเพลิงสีทองอร่ามหลายกลุ่มลุกโชน แต่ละกลุ่มห่อหุ้มสมบัติวิเศษไว้ชิ้นหนึ่ง
ข้างโต๊ะด้านหลังชายหนุ่ม มีสตรีงามวัยยี่สิบสี่หรือยี่สิบห้าปีนั่งอยู่ นางถือถ้วยชาแก้วใสไว้ในมือ สีหน้าสงบนิ่งขณะมองทุกสิ่งตรงหน้า
นับตั้งแต่ฟางอวิ้นเริ่มใช้เพลิงแก่นปราณหลอมสมบัติวิเศษเหล่านี้ ก็ผ่านไปกว่าสองชั่วยามแล้ว
ราวหนึ่งเค่อผ่านไป ดาบบินสีดำสามเล่มก็กลายเป็นของเหลวสีดำในเปลวเพลิงสีทองอร่าม ก่อนหลอมรวมเป็นก้อนเดียวและเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อย ๆ