เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 ต่างสำแดงอิทธิฤทธิ์
“สหายเต๋า ไม่ต้องเกรงใจหรอก พบเห็นความอยุติธรรมย่อมชักดาบช่วยเหลือ นี่เป็นหน้าที่ของผู้บำเพ็ญเซียนอย่างพวกเรา แล้วพวกเจ้าคิดจะตอบแทนข้าอย่างไรเล่า?”
ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนไว้เคราครึ้มมองนักพรตแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวอย่างผ่าเผยมีคุณธรรม
นักพรตได้ยินคำพูดนี้ก็อดด่าในใจไม่ได้ว่าไร้ยางอาย ไอ้หมอนี่พูดจาฟังดูสง่าผ่าเผย ที่แท้ก็คิดฉวยโอกาสปล้นกันนี่เอง
“ข้ามีหญ้าผลึกโลหิตที่มีฤทธิ์ยาอายุ 800 ปีอยู่ต้นหนึ่ง หลังเรื่องนี้จบ ข้ายกให้สหายเต๋าได้ นอกจากนี้ข้ายังมีวัตถุดิบหลอมศาสตราล้ำค่าอีกหลายอย่าง แบ่งให้สหายเต๋าได้เช่นกัน!”
ใบหน้าของจอมพรตหน้าหยกซีดขาวอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่น้อย เขารีบกล่าวอย่างจริงใจ พลางเรียกกระบี่วิเศษสีเทากลับมา จากนั้นล้วงมือเข้าไปในถุงเก็บสมบัติ หยิบขวดหยกออกมา บีบจนแตกแล้วกลืนยาเม็ดสีน้ำเงินสุกใสเม็ดหนึ่งลงไป
“สหายเต๋าล้อข้าเล่นหรือ ของที่เจ้าพูดถึงมีค่าไม่ถึงชีวิตหนึ่งหรอกนะ!”