เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 186 ทองม่วงนภา
ฟางอวิ้นเร่งผ้าคลุมบัญชาวิญญาณสุดกำลัง เพียงชั่วพริบตาก็แซงชิงลู่กับคนอื่น ๆ ที่กำลังไล่ตามอยู่กลางอากาศ ดาบบินสีดำเปล่งแสงเจิดจ้า แปรเป็นลำแสงดำพุ่งตามซาโม่หานทันอย่างง่ายดาย แล้วฟันศีรษะหมาป่ายักษ์สีเหลืองใต้ร่างเขาขาดสะบั้น
ซาโม่หานหลับตารอความตาย คิดไม่ถึงว่าหมาป่ายักษ์ที่ขี่อยู่จะถูกฆ่า ร่างพลันร่วงวูบ ก่อนตัวเขาจะกระเด็นออกไป กระแทกพื้นจนมึนงงไปหมด กลิ้งไปไกลมาก ด้วยความโกรธและร้อนใจ เขาจึงตาลายแล้วหมดสติไป
“หัวหน้าซาโม่หานถูกฆ่าแล้ว! หัวหน้าซาโม่หานถูกฆ่าแล้ว!”
“หัวหน้าตายแล้ว! นักบวชก็ตายหมดแล้ว!”
“เผ่าหมาป่าทรายจบสิ้นแล้ว! พวกเราจบสิ้นแล้ว!”
“…”
เมื่อเห็นซาโม่หานศีรษะโชกเลือดและกระเด็นไปไกล คนของเผ่าหมาป่าทรายก็พากันตะโกนเสียงดัง ทีละคนเริ่มหยุดฝีเท้า แววตาสับสนก่อนเปลี่ยนเป็นสิ้นหวัง พวกเขาพึมพำเสียงเบา
เสียงเหล่านี้ราวกับคำสาป ยิ่งนานคนของเผ่าหมาป่าทรายก็ยิ่งหยุดวิ่ง อาวุธร่วงหล่นกระทบพื้นดังต่อเนื่อง บางคนถึงกับทรุดนั่งกับพื้น น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินจากดวงตา
ชะตากรรมที่รอคนเหล่านี้อยู่คงเลวร้ายยิ่ง บิดามารดา ภรรยาและลูกของพวกเขาจะกลายเป็นทาสและของเล่นของเผ่าเฟิ่งทัว…