เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 150 ท่านย่าทวด
“เจ้าหนุ่ม ด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณเทียมเช่นเจ้า ต่อให้ไปบำเพ็ญเพียรในชีพจรวิญญาณบนยอดเขาหลักของสำนักเสินหยวน ก็ยากจะหลอมแก่นปราณทองคำได้ภายใน 200 ปี! อย่ามัวชักช้า ข้าผู้เฒ่าไม่ชอบรอใคร!”
หลังฟางอวิ้นบำเพ็ญเพียรหมุนเวียนวัฏจักรเล็กและใหญ่หลายรอบ เสียงเร่งรัดอย่างหมดความอดทนของ “ท่านย่าทวด” ก็ดังข้างหู
เขาเดินไปริมหน้าต่าง มองท้องฟ้า เห็นว่าตอนนี้ใกล้ยามจื่อแล้ว จึงวูบร่างกระโดดออกนอกหน้าต่าง ก่อนเดินทอดน่องอย่างเปิดเผยไปยัง “หอเล็กกลางทะเลสาบ” ในลานด้านหน้า
“เจ้าหนุ่ม จะทำตัวเปิดเผยขนาดนี้ไปทำไม! หากทำให้ยามในจวนตกใจ มิเท่ากับปลุกนังหนูเยว่กับคนอื่น ๆ ให้ตื่นกันหมดหรือ?”
“ผู้อาวุโส! ทั่วทั้งจวนองค์หญิงสว่างไสวเพราะศิลาจันทรา ต่อให้ผู้น้อยอยากทำตัวเงียบ ๆ ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี!”
ฟางอวิ้นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พลางพึมพำด้วยเสียงที่ตนเองได้ยินเพียงคนเดียว