เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122 เป็ดสุกอยู่ตรงหน้า
ทันทีที่กลุ่มแสงสีเขียวเข้มลอยออกจากหน้าผากผู้อาวุโสสวี มันก็พุ่งตรงไปหาฟางอวิ้นที่อยู่ไกลออกไปด้วยความเร็วสูงยิ่ง พร้อมแสงสีเขียวที่กะพริบวูบวาบ!
ฟางอวิ้นระวังชายชราผู้นี้ถอดจิตดั้งเดิมออกจากร่างเพื่อยึดร่างเขาไว้นานแล้ว เมื่อพลังวิญญาณไหลเข้าสู่เศษระฆังหลอมวิญญาณที่กำอยู่ในมือ มันก็ลอยขึ้นกลางอากาศ ส่องแสงสีเขียวพลางหมุนวน
จิตดั้งเดิมของผู้อาวุโสสวีรวดเร็วอยู่แล้ว เมื่อรวมกับแรงดูดของเศษระฆังหลอมวิญญาณ เขายังไม่ทันได้ตอบสนองก็พุ่งเข้าไปในเศษระฆังราวกับนกบินคืนรัง ขณะเดียวกันพลังงานสีเทาสายหนึ่งบนร่างก็ถูกดูดเข้าไปด้วย
ฟางอวิ้นคว้าเศษระฆังหลอมวิญญาณไว้ด้วยความยินดี สัมผัสพลังจิตมหาศาลที่เอ่อล้นออกมาจากมัน แล้วเก็บลงในกระเป๋าด้านในที่แนบลำตัว
“ฮ่า ๆ! ประมุขตระกูลเฉาลำบากแล้ว ท่านพักที่นี่สักครู่ ข้าจะไปจัดการผู้บำเพ็ญเพียรจากแคว้นวารีมรกตที่เหลือ!”
ฟางอวิ้นประสานหมัดคารวะเฉาปู้ถิง เรียกกระบี่บินสองเล่มออกมา แล้วพุ่งเข้าไปในหออย่างดุดัน
เฉาปู้ถิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบาง ๆ เก็บกระบี่วิเศษเข้าฝัก แล้วเริ่มสำรวจเรือรบศาสตราอาคมลำมหึมาตรงหน้า
ทันทีที่ฟางอวิ้นเข้าไปในหอ เขาก็ปล่อยเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงออกจากกระบอกวิเศษ สั่งให้พวกมันไปจัดการผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตหลอมปราณสามสิบกว่าคนบนเรือรบศาสตราอาคม
ส่วนเขามุ่งตรงไปยังชั้นบนสุดของหอ ผลักประตูห้องหนึ่งเข้าไป