เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118 วาดยันต์ด้วยลูกดาวตก
ฟางอวิ้นเดินออกมาจากห้อง มองเส้าจิ่ว หม่าโหว และเฉินเส้าหยางทั้งสามคนที่นั่งขัดสมาธิอยู่ริมสระน้ำ ก่อนจะเอนกายลงบนเก้าอี้ไท่ซือใต้ชายคา
เขาค่อย ๆ แผ่จิตสัมผัสออกไป จนปกคลุมพื้นที่โดยรอบได้กว่าหนึ่งลี้ รับรู้สิ่งต่าง ๆ ภายในนั้นได้อย่างชัดเจน
ในเรือนชั้นใน โก่วตั้นนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่ในห้อง ส่วนวั่งไฉหมอบอยู่ข้างเล้าไก่ น้ำลายไหลยืด
ในเรือนชั้นนอก อาชิ่งกับภรรยาของอันคังโม่กำลังยุ่งอยู่หน้าเตาในครัว ส่วนคนในครอบครัวของหม่าโหวและเส้าจิ่วกำลังรดน้ำถอนหญ้าในแปลงสมุนไพร
บนถนนในเมืองเล็ก ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ร้านรวงสองข้างทางมีคนเข้าออกอยู่เป็นระยะ
ในโถงใหญ่ของที่ว่าการเมือง เฉินฉางฟู่นั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าโต๊ะยาว ไม่ไกลจากเขา เฉินเสวียหลี่กำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียร…
ฟางอวิ้นเผยรอยยิ้มบาง ๆ แล้วเรียกจิตสัมผัสกลับคืนมา ก่อนหยิบแผ่นหยกบันทึกสีเขียวจากกระบอกวิเศษ มาวางแนบขมับและจมจ่อมจิตสำนึกลงไปตรวจดู
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาเก็บกระบอกหยกแล้วผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ลูกดาวตกแสงวิญญาณหกลูกผุดออกมาจากบริเวณหน้าอก พุ่งวาดเส้นสีเงินหลายสายกลางอากาศ ก่อนสานประสานกันเป็นวง
ทันใดนั้น ลูกดาวตกแสงวิญญาณสองลูกก็ชนกัน กลายเป็นลูกแสงสีเงินที่มีขนาดใหญ่ขึ้น จากนั้นลูกแสงอีกสี่ลูกที่เหลือก็ชนรวมกันเป็นคู่ ๆ