เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 สำนักไม้บรรทัดหนัก ลัทธิเสวียนหมิง
หลังออกจากหอโอสถวิญญาณ ฟางอวิ้นสวมหมวกคลุมหน้าพร้อมผ้าปิดบัง แล้วตรงไปยังหน้ากระท่อมเก่าผุพัง เคาะประตูตามรหัสลับ
คนที่ออกมาต้อนรับยังคงเป็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาผู้นั้น พอนางเห็นยันต์อาคมสีดำที่ฟางอวิ้นแสดงออกมา ก็เปิดทางเข้าสู่ตลาดมืดให้
บังเอิญว่าวันนี้เป็นวันสิ้นเดือนที่มีการประมูล เขาจึงมาลองเสี่ยงโชคดูว่าจะซื้อเมล็ดหญ้าวารีอัคคีได้หรือไม่
คราวนี้ฟางอวิ้นมาถึงค่อนข้างเร็ว ในห้องโถงมีผู้บำเพ็ญเพียรนั่งอยู่ห่าง ๆ เพียงสิบกว่าคน เขายังคงไปนั่งที่มุมรอบนอกตำแหน่งเดิม
เขากวาดตามองผู้บำเพ็ญเพียรสิบกว่าคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า เห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็หลุบตาลงครุ่นคิดถึงข่าวที่เถ้าแก่ช่านเผลอเผยออกมาเมื่อครู่
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าตอนนี้ลัทธิมารโลหิตส่งคนออกไปทั่ว คงกำลังตามหาเศษระฆังหลอมวิญญาณชิ้นนี้ที่อยู่ในมือเขา
ตามที่ผู้อาวุโสหลู่กล่าวไว้ ต้องหล่อเลี้ยงระฆังหลอมวิญญาณด้วยปราณวิญญาณมหาศาลเท่านั้น จึงจะซ่อมแซมมันได้อย่างสมบูรณ์
ทว่าหวังช่านทิ้งวิชาลับชนิดหนึ่งไว้ สามารถซ่อมแซมและใช้งานสิ่งนี้ได้ในเวลาอันสั้น แต่การใช้วิชานี้ต้องอาศัยดวงวิญญาณจำนวนมาก ทั้งยังเร่งให้ปราณวิญญาณในเศษระฆังหลอมวิญญาณไหลหายไปมากขึ้น