เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 เพลิงมรกตปรโลก
ท้ายที่สุด ที่นี่ก็เป็นกลางแจ้ง ฟางอวิ้นไม่กล้าใช้จิตสัมผัสมากเกินไป จึงบำเพ็ญเพียรในกระบอกวิเศษเพียงหนึ่งชั่วยาม ก่อนจะออกมาเหินกระบี่ครามอาคมเดินทางต่อ
หลังเหินไปได้หนึ่งถึงสองชั่วยาม จิตสัมผัสที่ใช้ไปก็ฟื้นคืนแล้ว เขาจึงหาที่รกร้างไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง แล้วเข้าไปบำเพ็ญมหาวิชาแปลงกายในกระบอกวิเศษต่อ
ขณะเดียวกัน บนเรือเหินฟ้าสีมรกตที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ บุรุษอ้วนกับชายหนุ่มกำลังมองหน้ากัน เพลิงสีเขียวตรงหน้าพวกเขาหมุนวนไปมาในอากาศไม่หยุด ราวกับแมลงวันที่ไร้หัว
“เรื่องนี้ช่างมีพิรุธอยู่บ้าง เจ้าเด็กนั่นอาจซ่อนสมบัติลับบางอย่างไว้ในตัว ซึ่งสามารถตัดขาดเพลิงเทพประจำชีพของข้าได้ชั่วคราว พวกเราพักอยู่ที่นี่สักครู่ก่อน แล้วค่อยวางแผนกัน!”
บุรุษอ้วนไตร่ตรองครู่หนึ่ง จู่ ๆ สีหน้าก็เผยความยินดี จากนั้นจึงสั่งให้เรือเหินฟ้าลงจอด
เป็นไปตามคาด ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม บุรุษอ้วนก็สัมผัสถึงเพลิงเทพประจำชีพได้อีกครั้ง เขายินดีขึ้นมาทันที พลันเรียกเพลิงมรกตปรโลกออกมาไล่ตามไป