เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 ตาน้ำแห่งชีพจรวิญญาณ
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางอวิ้นควบคุมศาสตราอาคมเหินฟ้ามาถึงภูเขาเซียน
สิ่งต่าง ๆ บนยอดเขายังคงเหมือนเดิม ไม่ต่างจากตอนที่เขาจากไป มีบ้านไม้หลังใหญ่กับหลังเล็กหนึ่งหลัง บ้านหินที่เคยอาศัยอยู่เป็นเวลานาน และแปลงดินที่เป็นแอ่งอยู่หลายผืน…
เขาไม่ได้พักอยู่ที่นี่มานานกว่าครึ่งปีแล้ว ทุกสิ่งบนภูเขาทำให้ฟางอวิ้นรู้สึกคุ้นเคยปนแปลกตาอยู่บ้าง
เขาปล่อยเสี่ยวหวง เสี่ยวเฮย และวั่งไฉออกมาจากกระบอกวิเศษ สุนัขทั้งสามที่เติบโตบนที่แห่งนี้มาตั้งแต่เล็กตื่นเต้นยิ่งนัก พวกมันกระดิกหางพลางวิ่งเล่นไปทั่วลานบนยอดเขา
ฟางอวิ้นมาหยุดตรงหน้าลำธารที่ไหลรินไม่ขาดสาย ใช้ “วิชาพินิจปราณ” ตรวจดูรอยแยกของหินตรงต้นน้ำอย่างละเอียด ทว่าไม่พบความผิดปกติใด ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ไม่อาจสัมผัสปราณวิญญาณส่วนเกินได้แม้แต่น้อย
เขาหยิบแผ่นหยกกลมขนาดเท่าฝ่ามือออกจากกระบอกวิเศษ แล้วตรวจดูอักขระกับลวดลายที่สลักอยู่บนนั้น นี่คือจานค่ายกลที่ผิงเจินจื่อทิ้งไว้ในถุงเก็บสมบัติ
ค่ายกลส่วนใหญ่มีจานค่ายกลไว้ควบคุมการเปิดปิด เว้นแต่ค่ายกลระดับต่ำหรือค่ายกลพิเศษบางชนิด จานค่ายกลเป็นส่วนหนึ่งของแกนกลางค่ายกลทั้งหมด