เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 ใต้เท้านายอำเภอ
ฟางอวิ้นมองส่งตงฟางมู่เยว่จากไป สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ หงุดหงิดจนขยี้หัวตัวเอง
คราวนี้แย่แล้ว ฝ่าบาทมีพระราชโองการลงมา เขาถูกผูกมัดไว้กับอำเภอชิงเล่อ จะหนีก็หนีไม่พ้น
ทั่วหล้าใต้ฟ้าล้วนเป็นแผ่นดินของกษัตริย์ เขาจะไปที่ใดได้? เว้นแต่จะหนีไปยังแคว้นวารีมรกต แผ่นดินของกษัตริย์อีกแห่ง
เมื่อเทียบกันแล้ว สีหน้าของเสี่ยวลิ่วจื่อกับอาชิ่งกลับต่างออกไป ทั้งสองคนดูตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างยิ่ง
เสี่ยวลิ่วจื่อดีใจที่ในที่สุดจะได้แสดงฝีมือ ส่วนอาชิ่งนั้น เมื่อฟางอวิ้นเลื่อนตำแหน่ง เขาจะไม่ได้อานิสงส์และเลื่อนตำแหน่งตามไปด้วยหรือ? อย่างไรเขาก็เป็นคนของเถ้าแก่ เถ้าแก่ไปที่ใดเขาก็ไปที่นั่น
ฟางอวิ้นปรึกษากับเสี่ยวลิ่วจื่อแล้วตัดสินใจไปประจำที่ว่าการอำเภอก่อนสักสองสามวัน รอจนเสี่ยวลิ่วจื่อจัดการงานได้ด้วยตัวเองแล้ว ค่อยกลับไปเมืองเย่อิง ทำหน้าที่หัวหน้าเมืองตามเดิม
จากนั้นฟางอวิ้นก็ปล่อยกระบี่ครามอาคม พาเสี่ยวลิ่วจื่อบินไปยังเมืองอำเภอ และให้อาชิ่งส่งทหารอาสา 20 คนออกจากเมืองเย่อิงไปพบพวกเขาที่เมืองชิงเล่อ เพื่อให้เสี่ยวลิ่วจื่อเรียกใช้งานในเมืองอำเภอ
ขณะบินอยู่กลางอากาศ ฟางอวิ้นเห็นภูเขาวัวทองเบื้องล่างก็พลันนึกถึงลัทธิมารโลหิต ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในสมอง
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงบริเวณใกล้เมืองชิงเล่อแล้วลงจากฟ้า