กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 85 ราชโองการมาถึง
“แล้วเมล็ดพืชวิญญาณเล่า มีวิธีหาเมล็ดมาให้ข้าปลูกบ้างหรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดของสุ่ยเหยา ความหวังริบหรี่ที่เพิ่งผุดขึ้นในใจฟางอวิ้นก็พลันมอดดับลง เขาถามอย่างยังไม่ยอมตัดใจนัก
“ตอนเจ้าสำนักเก็บตัวบำเพ็ญเพียร มักจะมอบงานจิปาถะอย่างดูแลสวนสมุนไพรให้ศิษย์ในสำนักรับไปทำ หากโชคดี ข้าก็พอจะหาทางเอาเมล็ดมาให้เจ้าได้”
“แต่ที่นี่ปราณวิญญาณเบาบาง สมุนไพรธรรมดายังพอว่า ส่วนพืชวิญญาณคงปลูกไม่รอด ต่อให้เติบโตได้ตามปกติ พืชวิญญาณเหล่านั้นก็ต้องใช้เวลาหลายร้อยปีกว่าจะโตเต็มที่”
สุ่ยเหยาครุ่นคิดเล็กน้อย พลางมองแปลงสมุนไพรในลานบ้าน แล้วกล่าวอย่างใช้ความคิด