เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 ลมฝนกำลังมาเยือน
แม้ฟางอวิ้นจะไม่ได้ปรากฏตัวในเมืองมานานกว่าครึ่งปีแล้ว แต่ชาวเมืองก็ยังทักทายและคารวะเขาอย่างอบอุ่นเมื่อพบเห็น
ฟางอวิ้นเดินไปพลางยิ้มพลาง พยักหน้าทักทายทุกคนเพื่อตอบรับน้ำใจของพวกเขา อย่างไรเสียหัวหน้าเมืองฟางก็ไม่เคยวางท่าขุนนางใหญ่
เขาเดินบ้างหยุดบ้างจนมาถึงที่ว่าการเมือง แล้วก็พบเสี่ยวลิ่วจื่อกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิด ส่วนโก่วตั้นนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจอยู่ข้าง ๆ
จู่ ๆ เสี่ยวลิ่วจื่อก็รู้สึกถึงแรงกดดันอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของดวงวิญญาณ ร่างของเขาพลันแข็งค้าง ถ้วยชาในมือแทบหล่นลงพื้น
เคราะห์ดีที่แรงกดดันนั้นหายวับไปในชั่วพริบตา เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นฟางอวิ้นเดินเข้ามา จึงค่อยโล่งอก แล้วยกมือเช็ดเหงื่อเย็นที่ซึมอยู่บนหน้าผาก
“พี่ฟาง ในที่สุดท่านก็ออกมาแล้ว! นี่คือพลังของผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตก่อรากฐานหรือ? แรงกดดันเมื่อครู่นี้ช่างแข็งแกร่งนัก ทำเอาข้าเหงื่อแตกไปทั้งตัว”
เสี่ยวลิ่วจื่อรีบวางถ้วยชาในมือลง ลุกขึ้นมาต้อนรับด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ