เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 กลับเมือง
หลังพักฟื้นเกือบครึ่งเดือน ในที่สุดฟางอวิ้นก็ยืนตัวตรงได้ แขนขาก็ขยับทำกิจกรรมง่าย ๆ ได้บ้างแล้ว
เขาใช้น้ำจากกระบอกวิเศษชำระล้างร่างกาย แล้วถึงกับขัดเอาผิวหนังเน่าเปื่อยและเนื้อที่เสียออกมาได้มากมาย
ยิ่งไปกว่านั้น ผิวหนังที่งอกขึ้นใหม่ยังขาวกว่าเดิมมาก มีประกายสีทองอ่อน ๆ
เพราะฟางอวิ้นบาดเจ็บสาหัสและทนแรงกระเทือนไม่ไหว เสี่ยวหวงจึงวิ่งเร็วไม่ได้ ทั้งยังต้องหยุดปราบโจรและโจรภูเขาเป็นระยะ ๆ ในแต่ละวันจึงเดินทางได้เพียง 30 ถึง 40 ลี้
ผ่านไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่ยังเหลือระยะทางอย่างน้อยกว่าพันลี้กว่าจะถึงเมืองเย่อิง
ร่างกายของเขาอ่อนแอเกินไป ไม่อาจรองรับภาระมหาศาลจากการใช้กระบี่ครามอาคมบินได้ แม้ใช้ยันต์แสงทองก็ยังทนได้ไม่นาน
แต่ฟางอวิ้นกลับไม่ใส่ใจนัก การขี่เสี่ยวหวงมีเพียงผลให้ความเร็วในการดูดซับปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินลดลงเท่านั้น ส่วนการหลอมกลั่นฤทธิ์โอสถยังทำได้ตามปกติ
เขายังสามารถ “กำจัดภัยเพื่อประชา” ไปตลอดทาง ให้เศษระฆังหลอมวิญญาณดูดซับจิตดั้งเดิมเพิ่มขึ้น แล้วปล่อยพลังจิตออกมาให้ตนดูดซับได้อีก