เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 ผู้ตามสืบ
“สารเลว! เจ้าต่างหากที่เป็นหมู! เอาถุงเก็บสมบัติมาคืนข้า ข้าจะเอาของข้างในออกมาใช้!”
พอฟางอวิ้นพูดจบ ตงฟางมู่เยว่ก็โกรธจนควันออกหู
เพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน ห้วงจิตจึงเจ็บแปลบขึ้นมา ความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
“ถุงเก็บสมบัติเป็นของที่ตงฟางเฟยอวี่นำมาจำนำไว้กับข้า ข้าจะให้เจ้าเอาของข้างในไปตามใจได้อย่างไร? หากเขาไม่มอบของตามที่เขียนไว้ในหนังสือสัญญา ถุงเก็บสมบัติก็เป็นของข้า ของข้างในย่อมเป็นของข้าด้วย!”
ฟางอวิ้นเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ถุงเก็บสมบัติสีม่วงใบหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือ เขาชั่งน้ำหนักมัน แล้วเก็บหายไปอีกครั้ง
“เจ้าคิดว่าพี่เจ็ดของข้าเป็นคนไร้ยางอายอย่างเจ้าอย่างนั้นหรือ? เขาพูดว่าจะให้ของแก่เจ้า ก็ต้องทำตามคำพูดแน่นอน คนตระกูลตงฟางของเราไม่เคยผิดคำพูด!”
ตงฟางมู่เยว่สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบอารมณ์ ก่อนเอ่ยอย่างอ่อนแรง
“ไว้คราวหน้าเถอะ รอวันไหนข้าอารมณ์ดีแล้วค่อยว่ากัน! หรือเจ้าอยากกลับไปนอนอีกสักสองวัน? เฮ้อ! ยุคนี้เป็นคนดีช่างยากจริง ๆ!”
ฟางอวิ้นทำการค้ากับตงฟางเฟยอวี่มาหลายครั้ง รู้สึกว่าตนเป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกครั้ง บัดนี้ได้แกล้งน้องชายของอีกฝ่ายบ้าง เขาจึงอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง