เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 ตงฟางเฟยอวี่
เมื่อได้ยินเสียงต่ำของชายหนุ่ม ฟางอวิ้นก็อดเหลือบมองเขาไม่ได้
ชั่วขณะที่สายตาของทั้งสองสบกัน ฟางอวิ้นเห็นแววลึกล้ำทรงพลังในดวงตาอีกฝ่าย ทำให้เขารู้สึกอยากยอมศิโรราบ
สมองของเขาพลันพร่าเลือน มือทั้งสองยกดาบใหญ่สีดำขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะเดียวกันก็เร่งระดมลมปราณแท้ในร่างให้ไหลไปยังแขนทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง
ทันใดนั้นความเย็นสายหนึ่งก็ผุดขึ้นจากวังหนีหวน แผ่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ฟางอวิ้นจึงได้สติกลับคืนมาในทันที
คราวนี้เขาจึงเข้าใจว่าชายหนุ่มใช้วิธีบางอย่างกับตน
แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่เวลานี้ลมปราณแท้ทั่วร่างก็รวมอยู่ตรงมือทั้งสองแล้ว
ลูกธนูขึ้นสายแล้วไม่มีทางไม่ปล่อย! ฟางอวิ้นคำรามดังก้อง แล้วฟาดดาบออกไปอย่างแรง!
ดาบนี้ใช้ลมปราณแท้ในร่างไปเกือบหนึ่งในสาม เป็นการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาจะปลดปล่อยได้ในตอนนี้
ชายชราร่างเตี้ยผอมเห็นหงส์เพลิงเหลือความยาวเพียงสามฉื่อ ส่วนโล่เกล็ดดำมีเพียงรอยกรงเล็บสลับซับซ้อนปรากฏอยู่บนผิว พลังงานยังเหลือเกือบครึ่ง ย่อมทนได้สบายจนกว่าหงส์เพลิงจะสลายไป