เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 ผู้บำเพ็ญเซียน
ตั้งแต่เสี่ยวเฮยขึ้นมาอยู่บนเขา เสี่ยวหวงก็เป็นมิตรกับมันมาโดยตลอดไม่ได้ เรื่องนี้ทำให้ฟางอวิ้นปวดหัวอย่างยิ่ง
เสี่ยวเฮยกลับชอบเสี่ยวหวงมาก ว่างเมื่อไรก็เข้าไปคลอเคลียข้างกายมัน ทุกครั้งที่ถูกขู่ก็จะหมอบอยู่ข้าง ๆ อย่างเศร้าสร้อย แต่ไม่นานก็ทำใจได้แล้วกลับไปเกาะติดอีก จากนั้นก็ถูกขู่อีก…
ฟางอวิ้นจึงได้แต่อุ้มหัวเสี่ยวหวง ชี้เสี่ยวเฮยแล้วเกลี้ยกล่อมมันอย่างอดทน
ต้องรู้ว่าเสี่ยวเฮยเป็นคู่ครองที่ฟางอวิ้นตั้งใจหาให้เสี่ยวหวง เรื่องนี้สำเร็จได้อย่างเดียว ล้มเหลวไม่ได้
ฟางอวิ้นยังรอให้สุนัขทั้งสองตัวสนิทสนมกันโดยเร็ว จะได้ออกลูกสุนัขให้เขาสักครอก!
เสี่ยวหวงมองฟางอวิ้นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ รู้สึกว่านายท่านเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งที่มีมันอยู่แท้ ๆ ยังออกไปหาสุนัขอีกตัว ที่ร้ายยิ่งกว่าคือยังพากลับมา แล้วบังคับให้มันยอมรับอีกฝ่ายด้วย!
ตอนนั้นเอง มันได้กลิ่นแปลกหน้าเข้ามาสองกลิ่น จึงลุกขึ้นยืนอย่างระแวดระวังทันที จ้องไปทางทางขึ้นเขา พลางคำรามต่ำ ๆ ในลำคอเพื่อเตือนนายท่าน
ฟางอวิ้นชะงัก แล้วรีบลุกขึ้นจากพื้น แผ่จิตสัมผัสออกไปตรวจดูพร้อมใช้วิชาตัวเบา เพียงไม่กี่ก้าวก็ไปถึงทางขึ้นเขา แล้วมองลงไปด้านล่าง
เงาคนสองคนกำลังเดินขึ้นมาตามทางเขาอย่างเชื่องช้า ทั้งคู่สวมเสื้อคลุมสีดำมีฮู้ด มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี