เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 โอสถมหาวิญญาณ
“ไก่ย่างนี่อร่อยจริง ๆ! เจ้าซื้อมาจากร้านไหนในอำเภอหรือ? หากมีโอกาส ข้าจะไปซื้อบ้าง!”
สุ่ยเหยากินน่องไก่ชิ้นใหญ่ไปสองชิ้น อิ่มแล้วเจ็ดแปดส่วน นางลูบท้องอย่างพอใจ พลางลิ้มรสความอร่อยของไก่ย่างอยู่ในใจ
นางเสียเลือดไปมาก เดิมทีจึงรู้สึกหนาวเย็นอยู่บ้างยามรุ่งสางที่สายลมหนาวพัดผ่านเป็นระลอก
หลังจากกินน่องไก่เข้าไป ร่างกายก็อุ่นขึ้นทันที ความง่วงถาโถมเข้ามาเป็นระลอก จนนางอดหาวไม่ได้
ฟางอวิ้นแอบหัวเราะในใจ ไก่ย่างก็อร่อยอยู่แล้ว พอใส่เข้าไปในกระบอกวิเศษจะไม่ยิ่งอร่อยขึ้นหรือ
เขาไม่ตอบคำถามของสุ่ยเหยา มือทั้งสองคว้าห่อกระดาษน้ำมันไว้ แล้วก้มหน้ากินไก่ย่างอย่างตะกละตะกลาม ท่าทางราวกับผีหิวโหยกลับชาติมาเกิด ทำเอาสุ่ยเหยากลอกตาใส่เขา
พอกินไก่ย่างเสร็จ เขาก็พบว่าสุ่ยเหยาที่อยู่ข้าง ๆ หลับตาสนิท เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว
ฟางอวิ้นเห็นนางหายใจสม่ำเสมอ คิดว่าบาดแผลคงไม่มีปัญหาอะไรมากแล้ว
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนหยิบไก่ย่างตัวหนึ่งออกจากกระบอกวิเศษ วางไว้ข้างกายสุ่ยเหยา จากนั้นก็ย่องออกจากป่าอย่างเงียบเชียบ แล้วมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านเสี่ยวตงต่อ