กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 สะกดรอย
“พ่อหนุ่ม วัตถุดิบโอสถของเจ้าพวกนี้ ร้านเรายินดีซื้อในราคาหนึ่งพันแปดร้อยตำลึงเงิน เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
เถ้าแก่กงดูวัตถุดิบโอสถในห่อผ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดมแล้วดมอีก ก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยราคาออกมา
ฟางอวิ้นได้ยินราคานี้ก็แทบไม่อยากเชื่อ ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ทันที
เขารู้สึกปากคอแห้งผาก จึงอดยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นดื่มไม่ได้ พอดื่มแล้วก็รู้สึกชุ่มคอขึ้นมาทันที หอมจริง ๆ!
เถ้าแก่กงเห็นเขาดื่มชาอย่างสีหน้าไร้อารมณ์ ก็ถอนใจในใจ กัดฟันเอ่ยว่า
“พ่อหนุ่ม ข้าเพิ่มให้อีกสองร้อยตำลึงเป็นอย่างไร? เจ้าไปถามคนในเมืองดูก็ได้ ราคานี้ยุติธรรมแน่นอน!”