เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 เรียนอ่านหนังสือ
“ตัวนี้คือตัว ‘ทอง’ ตัวนี้คือ ‘จุดลมปราณ’ จุ๊ ๆ ไม่ใช่ว่าข้าจะว่าอะไรนะพี่ฟาง แต่ตัวอักษรที่ท่านเขียนน่าเกลียดเกินไปแล้ว ถ้าอยู่ในสำนักศึกษา ฝ่ามือคงถูกอาจารย์ตีจนพัง! ตัวนี้คือ ‘เทพ’ ตัวนี้คือ...”
เสี่ยวลิ่วจื่อชี้ตัวอักษรบนพื้นแล้วอ่านออกมาทีละตัว บ่นเป็นระยะ
ท้ายที่สุดดูเหมือนเขาจะทนมองตัวอักษรที่เหมือนรอยเท้าสุนัขบนพื้นไม่ไหว จึงหยิบกิ่งไม้ข้างตัวขึ้นมาเขียนใหม่ไว้ข้าง ๆ
ฟางอวิ้นมองตัวอักษรของทั้งสองคนบนพื้น เห็นชัดว่าต่างกันมาก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
แต่ไม่นานเขาก็คิดได้ ขอแค่อ่านอักษรเหล่านี้ออก เขียนได้สวยหรือไม่ก็ดูเหมือนไม่สำคัญ
อักษรทั้ง 11 ตัวนี้ปรากฏซ้ำหลายครั้งในคัมภีร์โบราณ ฟางอวิ้นจงใจเลือกออกมาแล้วจำไว้ในใจ
เขาวาดออกมาด้วยกิ่งไม้ได้ถูกต้อง เขาก็พอใจมากแล้ว
ตั้งแต่เสี่ยวลิ่วจื่อมาถึงเมืองชิงซี เขาก็แทบต้องท้องหิวทุกวัน
เขารู้สึกว่าอ่านหนังสือมาหลายปี แต่กลับไม่มีประโยชน์สักนิด