กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ปลูกข้าว
“น้องเสี่ยวลิ่วจื่อ ไก่ย่างเจ้าก็กินแล้ว ตอนนี้พาข้าไปตามหาคนได้หรือยัง”
ฟางอวิ้นจุ๊บปาก รอจนรสเนื้อในปากจางหายไป ก่อนจะหยิบกระบอกวิเศษออกจากอกเสื้อแล้วดื่มน้ำไปหลายอึก
“พี่ใหญ่ ท่านใจร้อนเกินไปแล้วกระมัง! ดูตอนนี้สิ ฟ้ามืดเสียขนาดนี้แล้ว!”
“ดึกดื่นป่านนี้ไปเคาะประตูบ้านคนอื่น พวกเขาคงนึกว่าพวกเราเป็นขโมย!”
“เอาอย่างนี้ รอพรุ่งนี้ฟ้าสางก่อน ข้าจะพาท่านไปตามหาคน!”
เสี่ยวลิ่วจื่อลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ก้น
เขารับปากอย่างหนักแน่นไปพลาง ชำเลืองมองถนนด้านหลังอยู่เป็นระยะ
“ก็ได้ แต่คืนนี้ข้าจะอยู่กับเจ้า”
ฟางอวิ้นลุกขึ้นตาม เงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วก็รู้สึกว่าดึกดื่นเช่นนี้ไปเคาะประตูบ้านคนอื่นคงไม่เหมาะจริง ๆ