บทที่ 337

บทที่ 337

หลังลงทะเบียนแล้ว เหมยเหวินเหยาก็เลือกงานที่เหมาะสมให้ก็อบลินหญิงเหล่านี้ตามข้อมูลที่ลงทะเบียนไว้ จากนั้นจึงจับคู่พวกเธอกับร้านค้าและโรงงานที่เปิดรับตำแหน่งงานทีละแห่ง

ไม่นานก็มีบางส่วนได้ไปทำงานในตำแหน่งที่เหมาะสม โดยทั่วไปแล้วใช้เวลาวันสองวันก็ปรับตัวเข้ากับงานได้

เมื่อเริ่มทำงาน สภาพของพวกเธอก็ดีขึ้นทุกวัน จนหลุดพ้นจากชีวิตในอดีตได้อย่างสิ้นเชิง

สภาพของพวกเธอยังส่งผลต่อก็อบลินหญิงที่เหลือด้วย เมื่อรวมกับการให้คำปรึกษาด้านจิตใจจากผู้เชี่ยวชาญ ก็อบลินหญิงคนอื่น ๆ จึงค่อย ๆ ก้าวออกมาและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในนครชิงอวิ๋น

ส่วนลูกก็อบลิน เผ่าก็อบลินก็ส่งพวกเขาไปยังโรงเรียนอนุบาลใกล้ ๆ หากแม่ยังอยู่และเต็มใจเลี้ยงดูลูก แม่ก็จะเป็นคนรับส่งเอง ส่วนที่เหลือเผ่าจะรับไปดูแล เลี้ยงจนโตเป็นผู้ใหญ่และมีความสามารถเลี้ยงดูตัวเองได้

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ในใจของพวกเธอมีที่ยึดเหนี่ยวแห่งใหม่แล้ว

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของก็อบลินหญิงและลูกก็อบลินกลุ่มนี้ดึงดูดความสนใจจากผู้คนไม่น้อย เพราะในสายตาพวกเขา การที่ก็อบลินเหล่านี้มาถึงนครชิงอวิ๋นนั้นกะทันหันเกินไป ไม่มีร่องรอยให้ติดตามแม้แต่น้อย ราวกับจู่ ๆ วันหนึ่งพวกเขาก็โผล่มาในนครชิงอวิ๋น

คนส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่ใจเลยว่าพวกเขามาถึงได้อย่างไร ช่วงนี้ผู้คนเข้าออกนครชิงอวิ๋นกันขวักไขว่ ความเปลี่ยนแปลงในแต่ละเขตอาจไม่รู้ถึงกันก็ได้ แต่ปัญหาคือในนครชิงอวิ๋นมีสายสืบจากเขตปกครองอื่นอยู่