กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 326
สตีเฟนผู้นำเผ่ายกนิ้วชี้แอดลีในวินาทีถัดมา พูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ลูก…ลูกนี่…”
ลูกชายของเขาถูกมนุษย์ล้างสมองแล้วหรือ? หรือไม่ก็ถูกมนุษย์ข่มขู่?
นอกจากเหตุผลพวกนี้แล้ว เขาคิดอย่างอื่นไม่ออกจริง ๆ
สตีเฟนผู้นำเผ่าพูดไม่ออก แต่ผู้อาวุโสเผ่าก็อบลินที่อยู่ข้าง ๆ กลับอดพูดไม่ได้ “นี่นายกำลังพูดจาเหลวไหลอะไร? มนุษย์! เฮอะ! ชะตากรรมที่เผ่าก็อบลินของเราต้องเผชิญทุกวันนี้ก็เพราะพวกนั้น หากไม่ใช่เพราะความโลภไร้ยางอายของพวกมัน…”
แอดลีรีบพูดว่า “ฉันรู้ว่ามนุษย์ทำร้ายพวกเรามามาก แต่ก็มีมนุษย์ที่ไม่เหมือนกัน ท่านพ่อ ผู้อาวุโส เชื่อฉันเถอะ ฉันไม่มีวันทำร้ายคนในเผ่าตัวเอง”
แอดลีรู้ว่าเผ่าก็อบลินมีอคติต่อมนุษย์ แต่นครชิงอวิ๋นแตกต่างจริง ๆ
“ไม่มีอะไรแตกต่างทั้งนั้น ดินแดนเผ่ามนุษย์ที่ลูกพูดถึงก็แค่พาพวกเราไปเสี่ยงอันตราย ฉันไม่มีวันออกจากอาณาจักรก็อบลิน” สตีเฟนผู้นำเผ่ากลับมาสงบใจได้แล้ว เขาปรับอารมณ์ก่อนมองแอดลีและพูดทีละคำ “เห็นแก่ที่ลูกหายไปนานแล้วกลับมา ฉันจะไม่เอาเรื่องที่ลูกพูดเมื่อกี้ แต่ถ้าพูดอีก ฉันยอมไล่ลูกออกจากเผ่า”
แอดลี “……ท่านพ่อยังไม่เชื่อความสามารถของผมอีกหรือ?”