บทที่ 303

บทที่ 303

ไกลออกไป เปลวไฟใต้กำแพงเมืองนครชิงอวิ๋นยังคงลุกไหม้ ศพนักรบมนุษย์อสูรที่ตายไปค่อย ๆ หายไปตามกาลเวลา เหลือเพียงรอยเท้าสับสนกับอุปกรณ์บางชิ้นที่เป็นหลักฐานว่าพวกเขาเคยอยู่ตรงนั้น

ส่วนศพที่มนุษย์ช้างหามกลับมาได้ก็หายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน เหลือเพียงสิ่งของที่ติดตัวพวกเขาไว้ นักรบมนุษย์อสูรคนอื่น ๆ ต่างช่วยกันเก็บของเงียบ ๆ

เมื่อเห็นพวกมนุษย์อสูรที่ถอยกลับมามีบาดแผลเต็มตัว หลางจวินกับพวกก็รู้ว่าครั้งนี้สูญเสียหนักเพียงใด สิ่งที่เสียไปไม่ใช่แค่ชีวิตของนักรบมนุษย์อสูร แต่ยังรวมถึงความมั่นใจในการต่อสู้ด้วย

ฮึกเหิมครั้งแรก ย่อมแผ่วลงในครั้งที่สอง และมอดดับในครั้งที่สาม

ความพ่ายแพ้ยับเยินถึงสองครั้งก็เพียงพอจะทำให้นักรบมนุษย์อสูรจำนวนไม่น้อยเกิดความหวาดกลัว

จนถึงตอนนี้ พวกเขาเสียมนุษย์อสูรไปหลายหมื่น บาดเจ็บล้มตายหลายพันคน แต่อีกฝ่ายล่ะ? กลับไม่มีผู้บาดเจ็บล้มตายเลยแม้แต่คนเดียว ซ่อนอยู่หลังกำแพงเมืองสูงตระหง่านและปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

ไม่เปรียบเทียบก็ไม่รู้สึกเจ็บปวด

การเปรียบเทียบเช่นนี้ทำให้พวกเขาเห็นว่านครชิงอวิ๋นรับมือยากเพียงใด