บทที่ 299

บทที่ 299

“ตั้งสติหน่อย!” จู่ ๆ เสียงตะโกนก็ดังขึ้นข้างหูมนุษย์อสูรในทัพหน้า ดึงความคิดของพวกเขากลับมาในทันที

ความจริงที่พวกเขากำลังจะเผชิญ คือกลายเป็นเครื่องสังเวยในสงครามระหว่างเผ่ามนุษย์กับเผ่ามนุษย์อสูร

พวกเขาทำอะไรผิดกันแน่ ผิดที่เป็นมนุษย์อสูรผู้อ่อนแอ จึงถูกจับและใช้งานตามใจได้หรือ ถูกใช้เป็นหมากที่มนุษย์อสูรแข็งแกร่งจะบีบคั้นอย่างไรก็ได้

ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่ยังรวมถึงคนในเผ่าและลูกหลานของพวกเขา…ก็หนีชะตากรรมเช่นนี้ไม่พ้น

คิดแล้วน่าเศร้าจริง ๆ

“ถ้าพวกนายสร้างผลงานและกลับมาได้ทั้งชีวิต ย่อมมีรางวัลให้แน่ มาถึงตรงนี้แล้วก็ต้องสู้สุดกำลัง มีแต่สู้เท่านั้นถึงจะรอด” เสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ข้างหู

เมื่อก่อนพวกเขาอาจฮึกเหิมและเกิดความหวังขึ้นมาบ้าง แต่หลังจากได้ฟังคำพูดเมื่อคืน พวกเขาก็ไม่หวั่นไหวกับคำพูดลวงเหล่านี้อีกแล้ว

หรือจะพูดว่า คำพูดลวงเหล่านี้ยังสู้สิ่งที่ได้ยินเมื่อคืนไม่ได้ด้วยซ้ำ