กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 245 ทีมกลับมา
ขณะที่เหล่าเจ้าแคว้นกำลังตัดสินใจอยู่ในใจ ในห้องส่วนตัวที่อยู่ห่างออกไปเพียงผนังกั้น จี้ซิวเหวินกับอัลดริชนั่งเคียงกัน
แดเนียลนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ทำตัวเหมือนวอลเปเปอร์ สายตาสลับมองคนทั้งสองไปมา
จี้ซิวเหวินรินชาให้อัลดริชอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเอ่ยขึ้น “ท่านเคานต์มีเมืองพาซาเฮสหนุนหลัง จะทำเรื่องนี้เองก็ได้ไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงเลือกมาร่วมมือกับเมืองชิงอวิ๋น?”
“ในเมื่อใต้เท้าจี้รู้ดีว่าฉันมีโอกาสสูงที่จะทำโครงการคล้าย ๆ กันเอง แล้วทำไมยังเชิญฉัน?” อัลดริชถามกลับ
“คุณตกลง เราก็ได้ผลประโยชน์ คุณไม่ตกลง เราก็ไม่ได้เสียอะไร” จี้ซิวเหวินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ท่านเคานต์ตกลงแล้วไม่ใช่หรือ? สำหรับเขตปกครองของเรา มีแต่ข้อดี ไม่มีข้อเสีย”
อัลดริชไม่ได้แสดงความเห็นต่อคำอธิบายของจี้ซิวเหวิน แต่เขาโน้มเอียงไปทางความคิดที่ว่า สำหรับเมืองชิงอวิ๋นแล้ว การมีเขาหรือไม่คงไม่ได้สำคัญอะไร
ในเมื่อเมืองชิงอวิ๋นกล้าเปิดเผยแผนการของตัวเองโดยไม่กลัวคนอื่นรู้ นอกจากเหตุผลที่เขาคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว พวกเขาคงมีความมั่นใจอยู่บ้าง เป็นความมั่นใจที่คนอื่นต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไล่ตามไม่ทัน
คิดแล้วอัลดริชจึงตอบ “ที่ฉันเลือกเมืองชิงอวิ๋น ก็เพราะเชื่อว่าพวกคุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง หากเราทำกันเอง รายได้สุดท้ายอาจยังสู้การซื้อหุ้นกับพวกคุณไม่ได้ด้วยซ้ำ”
อัลดริชคิดเช่นนั้นจริง ๆ จึงไม่คิดจะหาข้ออ้างอื่น