บทที่ 237 พลเมืองคนที่หนึ่งล้านของเมืองชิงอวิ๋น

บทที่ 237 พลเมืองคนที่หนึ่งล้านของเมืองชิงอวิ๋น

ไม่นาน ฮิลล์กับพวกก็เข้าที่เข้าทางในเมืองชิงอวิ๋นได้ด้วยความช่วยเหลือจากผู้นำเผ่าก็อบลิน และสภาพจิตใจของพวกเขาก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน

พอพวกเขาปรับตัวได้แล้ว ผู้นำเผ่ามอร์แกนก็จัดตำแหน่งงานให้ทันที

ตอนนี้ฮิลล์กับเซวีและก็อบลินอีกหลายคนได้รับมอบหมายให้ทำงานในโรงงานช่างไม้ วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเขาทำงาน แม้จะเป็นงานขัดลูกกลิ้งซ้ำ ๆ แต่พวกเขาก็ชอบสภาพแวดล้อมการทำงานในตอนนี้มาก

ในห้องทำงานอุ่นสบาย ไม่มีใครถือแส้คอยจับตาว่าพวกเขาอู้งานหรือไม่ ส่วนคนเผ่ามนุษย์ที่ทำงานอยู่ในแผนกเดียวกันก็ไม่เชิดหน้ามองพวกเขา ตรงกันข้าม เมื่อพวกเขาเจอปัญหา อีกฝ่ายยังคอยสอนอย่างอดทน

พวกเขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่าย

พวกเขาไม่รู้จะถ่ายทอดความรู้สึกในใจออกมาเป็นคำพูดอย่างไร จึงทำได้เพียงตั้งใจทำงานให้หนักขึ้น

ขณะที่คนทั้งแผนกกำลังก้มหน้าก้มตาทำงาน ก็มีคนหิ้วถังใบหนึ่งเข้ามาในแผนก วางไว้บนโต๊ะน้ำชา นอกจากชาขิงแล้ว ยังมีขนมปังก้อนเล็ก ๆ แถมมาอีกหลายชิ้น จนเต็มโต๊ะน้ำชาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็บอกทุกคนที่กำลังทำงานว่า “พักกันสักหน่อย อากาศหนาว ดื่มชาขิงแล้วกินขนมกัน”