บทที่ 230 สำรวจเมืองชิงอวิ๋น [ตอนท้าย]

บทที่ 230 สำรวจเมืองชิงอวิ๋น [ตอนท้าย]

เห็นอารมณ์ที่แสดงออกบนใบหน้าอัลดริชอย่างชัดเจน เนี่ยตงหลิงก็ใจหายวาบ เขาคงไม่คิดร้ายเพราะเห็นโรงเรียนเหล่านี้หรอกนะ?

แม้ท่านเจ้าแคว้นจะอนุญาตแล้วก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่เธอก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี

เพราะจนถึงตอนนี้ ขุนนางที่มีฐานะสูงซึ่งพวกเขาเคยเจอมาล้วนมีจิตใจไม่ค่อยดี

ที่ผ่านมาอีกฝ่ายไม่เคยทำสำเร็จ เพราะเมืองชิงอวิ๋นมีพลังมากพอจะรับมือได้ หากพวกเขาอ่อนแอกว่านี้อีกหน่อย เมืองชิงอวิ๋นคงตกเป็นเหยื่อในกำมือคนอื่นไปแล้ว

สถานที่อย่างวิทยาลัยกับสถาบันวิจัยนับเป็นส่วนสำคัญที่สุดของเขตปกครอง เพราะอนาคตของเมืองชิงอวิ๋นอยู่ในมือของสองสถานที่นี้

ขุนนางตรงหน้าไม่ได้โง่เลย! หากเขานำเรื่องภายในวิทยาลัยไปรายงาน เมืองหลวงอาจคิดทำอะไรขึ้นมาก็ได้

ตอนนี้อัลดริชได้สติแล้วก็เห็นท่าทีระแวดระวังของเนี่ยตงหลิง เขาดึงความคิดกลับมาแล้วพูดอย่างใจเย็น “เมืองชิงอวิ๋นของพวกคุณใจกว้างจริง ๆ แต่มหาทวีปนี้มีเมืองชิงอวิ๋นอยู่แค่แห่งเดียว”