บทที่ 174 กระดานสนทนาคือหลุมพรางขนาดยักษ์

บทที่ 174 กระดานสนทนาคือหลุมพรางขนาดยักษ์

เมืองหลวง ตระกูลสจ๊วต

ฟอสเตอร์ สจ๊วตมองลูกชายคนโตด้วยแววตาครุ่นคิด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “เมืองชิงอวิ๋นเลื่อนขั้นเป็นเมืองระดับสองแล้ว”

“เร็วเกินไปแล้ว!” เมลวิลล์นึกถึงตอนที่ตัวเองไปเมืองชิงอวิ๋น ตอนนั้นประชากรมีแค่หมื่นกว่าคน แต่เขาเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน เมืองชิงอวิ๋นก็เลื่อนขั้นเป็นเมืองระดับสองแล้ว

ห้าหมื่นคน? มาจากไหนกัน?

“คงได้ชื่อเสียงจากงานประมูลช่วยไว้” ฟอสเตอร์เอ่ยเสียงเรียบ

“เป็นไปไม่ได้! เพิ่งผ่านไปไม่นานเอง” เมลวิลล์พูดอย่างหนักแน่น “ต่อให้ข่าวแพร่ไปกว้างขวางก็ต้องใช้เวลา อีกทั้งไม่ใช่ทุกคนที่ได้ยินข่าวลือแล้วจะกรูกันไปเมืองชิงอวิ๋นได้ทันที อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะมีประชากรถึงเกณฑ์เมืองระดับสอง แต่เมืองชิงอวิ๋นทำได้ในเวลาอันสั้น แปลได้แค่อย่างเดียวว่าเบื้องหลังเจ้าเมืองคนนั้นมีความสามารถเรียกคนจำนวนมากมาได้อยู่แล้ว เพียงแต่ยืมแผ่นพับกับชื่อเสียงของงานประมูลมาช่วยเท่านั้น”

ยิ่งคิดต่อ เมลวิลล์ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้มากขึ้น

เพราะที่มาของอีกฝ่ายลึกลับจริง ๆ

อย่างน้อยหลังจากเขากลับมาแล้ว พ่อของเขาก็ส่งคนไปสืบเรื่องกู้ชิง เจ้าเมืองคนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังได้ฟังประสบการณ์ของเขา แต่ผลที่ได้กลับเป็นอย่างไร?