บทที่ 166 สามสิบล้านเหรียญทองแดง ควรใช้ดีไหม?

บทที่ 166 สามสิบล้านเหรียญทองแดง ควรใช้ดีไหม?

เรื่องที่คนในเมืองชิงอวิ๋นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นั้น ไม่ได้มีเพียงกู้ชิงผู้เป็นเจ้าแคว้นที่รู้สึกได้ พลเมืองเมืองชิงอวิ๋นกับคนนอกที่ยังอยู่ในเมืองก็รู้สึกได้เช่นกัน

เพราะจำนวนคนที่เพิ่มขึ้นบนท้องถนนนั้นเห็นกันชัด ๆ

แต่ที่หาได้ยากยิ่งกว่าคือ ท่ามกลางจำนวนประชากรที่พุ่งทะยานเช่นนี้ เจ้าหน้าที่เมืองชิงอวิ๋นกลับจัดการทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นพลเมืองจากเขตปกครองอื่นหรือผู้พลัดถิ่นไร้สังกัด ต่างก็ได้รับการจัดสรรอย่างเหมาะสม

ขณะเดียวกัน เงินตั้งถิ่นฐานที่รับปากว่าจะมอบให้ก็จ่ายกันตรงนั้นทันที การกระทำนี้ทำให้พลเมืองหน้าใหม่รู้สึกผูกพันกับเมืองขึ้นมาในทันใด

พลเมืองใหม่จำนวนไม่น้อยเริ่มทยอยเข้าเมืองอย่างเป็นระเบียบ ส่วนคนที่ยังต่อแถวอยู่ข้างหลังก็มีไม่น้อยเช่นกัน บางคนที่ญาติเข้าไปก่อนแล้ว พอเดินดูรอบหนึ่งก็กลับออกมาเล่าสถานการณ์ข้างในให้ญาติและเพื่อนฟัง

ก่อนมา พวกเขาได้รับข้อมูลมาบ้างแล้วและรู้ว่าชีวิตในเมืองชิงอวิ๋นดี แต่พอได้มาสัมผัสเองก็พบว่าที่นี่ดียิ่งกว่าที่เคยได้ยินเสียอีก

แบบนี้จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร!

“พวกเราเข้าไปแล้ว ข้างในดีมากจริง ๆ รู้ไหมว่าโรงเรียนของเขตปกครองกำลังรับสมัครอยู่ บ้านไหนมีเด็กก็ส่งไปเรียนได้ฟรี”

“แค่เข้าร่วมกับเมืองนี้ก็ได้เหรอ? เป็นผู้พักอาศัยก็สมัครได้?”