บทที่ 144

บทที่ 144

คนที่อยากรู้มากที่สุดน่าจะเป็นจี้ซิวเหวิน ถึงอย่างไรผีซือหย่วนก็เป็นคนใต้บังคับบัญชาของเขา อีกทั้งท่านเจ้าแคว้นยังบอกว่าเขาคล้ายกับตัวเอง ถ้าอย่างนั้นผีซือหย่วนต้องทำอะไรบางอย่างในเผ่ามนุษย์อสูรแน่

ดังนั้นทันทีที่เข้ามา จี้ซิวเหวินก็มองผีซือหย่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า

พอเขามอง คนอื่น ๆ อย่างยูลิสซีสก็พลอยมองตามไปด้วย

ทำให้ผีซือหย่วนยิ่งประหม่าและไม่สบายใจ

ทั้งที่คนเหล่านี้ไม่น่าจะรู้จักเขา แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนทุกคนรู้เรื่องของเขาไปหมดแล้ว

ต่อมาแม้แต่ผู้นำเผ่ามอร์แกนก็พาคลาร์ก ผู้นำเผ่ามาดูเรื่องสนุกด้วย

พวกเขาอาศัยอยู่แถบชายแดนมาหลายปี จึงเข้าใจความรู้สึกที่มีต่อมนุษย์อสูรอย่างลึกซึ้ง พวกนั้นไม่เห็นผลประโยชน์ก็ไม่ยอมลงมือ ทุกฤดูหนาวก็เริ่มบุกเขตปกครองเผ่ามนุษย์เพื่อปล้น แถมยังฉลาดพอที่จะเลือกหมู่บ้านที่อ่อนแอกว่าเป็นเป้าหมาย ปล้นทีไรก็สำเร็จทุกที

แต่ต่อมา หมู่บ้านเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ทนไม่ไหว ชาวบ้านจำนวนมากหาทางย้ายเข้าเมืองเล็ก ๆ ที่แข็งแกร่งกว่าเล็กน้อย แล้วสายตาของมนุษย์อสูรก็เริ่มจับจ้องเมืองเล็ก ๆ

เมืองชิงอวิ๋นเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน ในสายตาคนอื่นก็ยังเป็นเมืองเล็ก ๆ พวกเขากังวลจริง ๆ ว่าปีนี้มนุษย์อสูรจะเล็งพวกเขาหรือเปล่า