กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 132 พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเราคือคนเมืองชิงอวิ๋น
โบรดเห็นจี้ซิวเหวินพูดอย่างจริงจัง ก็อดลังเลไม่ได้อยู่บ้างว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่
โดยไม่มีเหตุผล โบรดเอนเอียงไปทางอย่างแรก
เขาพูดจริง
เจ้านายแบบไหน ลูกน้องก็เป็นแบบนั้น คำพูดนี้ใช้เป็นเกณฑ์ตัดสินบางอย่างได้ในระดับหนึ่ง
ตอนนี้โบรดเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
จี้ซิวเหวินเห็นโบรดพูดไม่ออก ก็หัวเราะอีกครั้ง “อย่างไรพอกลับถึงเมืองชิงอวิ๋น พวกนายก็มีโอกาสเจอท่านเจ้าแคว้นของเราอยู่แล้ว”
โบรด “...”
หลังจากนั้น จี้ซิวเหวินก็ไม่พูดอะไรกับโบรดอีก แต่สั่งทหารสองสามคนให้เฝ้าคนกลุ่มนี้ไว้ ก่อนจะตรงไปจัดการเรื่องที่เหลือ
ทหารมากกว่า 5,000 คน ล้มลงไปตั้งมากมาย อย่างไรก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นพอฟื้นขึ้นมา...คงกลายเป็นหายนะกลางค่ายอีกครั้ง