บทที่ 125 ไม่มีใครหนีพ้นกฎยิ่งอยู่ยิ่งชอบของเมืองชิงอวิ๋น

บทที่ 125 ไม่มีใครหนีพ้นกฎยิ่งอยู่ยิ่งชอบของเมืองชิงอวิ๋น

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้นำเผ่ามอร์แกน ผู้นำเผ่าฟลินน์ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เดิมทีเขาเพียงฝากความหวังเล็กน้อยไว้กับการลองเสี่ยงสักครั้ง แต่ตอนนี้ความหวังกลับยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งเดียวที่ยังกังวลคือเมื่อไปถึงเมืองชิงอวิ๋นของอีกฝ่ายแล้ว จะหลุดพ้นจากวันเวลาอันมืดมนและได้รับอิสรภาพจริงหรือไม่

อิสรภาพ คำสองคำนี้ช่างเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเหลือเกินสำหรับพวกเขาในอดีต!

“ผู้นำเผ่ามอร์แกน พวกเราต้องทำอะไรบ้าง?” เขาสงบใจลง พยายามระงับหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัว แล้วถามผู้นำเผ่ามอร์แกนตรง ๆ

หลังจากวันนั้นที่ตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็ไม่เคยขอให้พวกเขาทำอะไรเลย ปล่อยให้ใช้ชีวิตเหมือนแต่ก่อน เมื่อวันนี้พูดขึ้นมาเช่นนี้ คงมีเรื่องให้ทำแล้ว

ตอนนี้ผู้นำเผ่าฟลินน์กำลังคิดว่า สิ่งที่อีกฝ่ายจะให้พวกเขาทำต้องจ่ายราคามากน้อยแค่ไหน