กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 123 ขอแค่อยู่ที่นี่ ก็ต้องจ่ายเหรียญทองแดง
เมื่ออวดจนพอใจแล้ว ท้ายที่สุดจี้ซิวเหวินก็พาคนกลุ่มหนึ่งไปยังห้องส่วนตัวชั้นสองของร้านว่านเต้าทง พอจัดให้ทุกคนนั่งเรียบร้อย เขาก็ยื่นเมนูให้โบรดกับพวก
“ลองดูสิว่าอยากกินอะไร” จี้ซิวเหวินกล่าวอย่างสุภาพ “นี่เป็นร้านของผม มีแต่อาหารอร่อย รสชาติเป็นเอกลักษณ์แท้ ๆ ของพวกเรา ถือเป็นอาหารขึ้นชื่อของเขตปกครอง ก่อนหน้านี้หัวหน้าสมาคมการค้ารายใหญ่หลายแห่งที่มาจากเมืองหลวงอย่างนิโคลกับพวกเขา กินอาหารที่ร้านผมทุกวันเลย”
เมื่อโบรดได้ยินชื่อนิโคล แววตาก็ไหววูบ ก่อนจะถามว่า “ตอนนี้ใต้เท้านิโคลกับพวกอยู่ที่ไหน”
พอได้ยินคำถามนี้ จี้ซิวเหวินก็ตอบตรง ๆ ว่า “อืม พวกคุณกินมื้อนี้เสร็จแล้ว ผมจะส่งไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา”
โบรด “...”
——ฟังแล้วไม่ค่อยเป็นมงคลเลย
รูดอล์ฟกับหัวหน้าหน่วยย่อยคนอื่น ๆ ก็จับความหมายในคำพูดของจี้ซิวเหวินได้ แต่ละคนต่างมองหน้ากัน