บทที่ 62 เราพิชิตอาหาร อาหารพิชิตโลก

บทที่ 62 เราพิชิตอาหาร อาหารพิชิตโลก

พอมาถึงตลาด จี้ซิวเหวินก็พบว่ามีแผงลอยตั้งอยู่มากมาย มีเสียงเรียกลูกค้าดังเป็นระยะ และพลเมืองที่เดินซื้อของอยู่รอบ ๆ ก็มีไม่น้อย

ยังมีพ่อค้าเร่ตามทางอีกด้วย

“คุณทั้งหลาย สนใจซื้อขนมปังสักชิ้นไหม? ขนมปังบ้านเราหอมหวาน เนื้อนุ่มละมุน อร่อยมาก” อย่างเช่นเด็กชายตรงหน้าที่เดินมาขายของถึงพวกจี้ซิวเหวิน เด็กคนนี้อายุราวเจ็ดแปดขวบ เสื้อผ้าบนตัวเก่าขาดเล็กน้อย แถมยังมีรอยปะอยู่บ้าง แต่กลับสะอาดเป็นพิเศษ

“เอามาชิมชิ้นหนึ่ง” จี้ซิวเหวินมองเด็กชายแล้วตอบทันที

“ชิ้นละ 1 เหรียญทองแดง” เด็กชายขายขนมปังเห็นจี้ซิวเหวินยอมซื้อ ใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มสดใส

จี้ซิวเหวินรับขนมปังมาแล้วฉีกชิ้นหนึ่งใส่ปากทันที กลิ่นหอมเข้มข้น เนื้อนุ่มฟูละเอียด เคี้ยวไปไม่กี่คำ รสหวานก็แผ่ซ่านในปาก

ขนมปังนี่…อร่อยอย่างคาดไม่ถึง

จี้ซิวเหวินแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “ขนมปังบ้านคุณอร่อยไม่เบาเลย”

“แม่ผมเป็นคนทำ ใครได้ชิมก็พูดว่าอร่อยทั้งนั้น” เด็กชายพูดอย่างภาคภูมิใจ “แผงของแม่อยู่ข้างหน้า”