บทที่ 34

บทที่ 34

พออเล็กซ์ได้ยินก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมา ก่อนจะถามว่า “ท่านเจ้าแคว้นคิดจะปลูกผักผลไม้ด้วยหรือ?”

“คิดจะปลูก แต่ฉันไม่ได้ปลูกเอง จะให้พลเมืองหมู่บ้านชิงอวิ๋นปลูก รอให้เขตปกครองเลื่อนระดับครั้งหน้าแล้วจะมีที่ดินเพิ่มมาอีกผืน ถึงตอนนั้นก็ปล่อยเช่าเหมือนร้านค้า โดยกำหนดให้ใช้เพาะปลูกเท่านั้น แล้วลดค่าเช่าลงหน่อยก็พอ” กู้ชิงตอบ

ได้ยินดังนั้นดวงตาของอเล็กซ์ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะประจบกู้ชิงต่อ “ท่านเจ้าแคว้นช่างปราดเปรื่อง”

แบบนี้พลเมืองที่พลังรบไม่เพียงพอก็หันมาทำงานด้านการผลิตได้ เพราะไม่ใช่พลเมืองทุกคนจะเหมาะกับการต่อสู้

กู้ชิงมีภูมิต้านทานต่อคำประจบของอเล็กซ์และคนอื่น ๆ แล้ว เธอจึงเพียงยิ้มโดยไม่ได้พูดอะไร

อันที่จริงร้านค้าเหล่านี้ทำให้พอมองออกว่าสภาพโดยรวมของเมืองลายาดีมาก คนมีเงินคงมีไม่น้อย ไม่อย่างนั้นร้านค้าคงไม่มีสินค้าราคาสูงขนาดนั้นวางขาย

ส่วนคนมีเงินเหล่านี้ก็คงสร้างฐานะขึ้นมาจากผักผลไม้พวกนี้