เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 ปฏิบัติการช่วยคน
ที่เมืองเย่เฉิง อ้วนเสี้ยวนั่งหน้าบึ้งอยู่ในโถง ส่วนหยวนถาน ลูกชายคนโตที่อยู่ข้างๆ ร้อนใจจนเดินวนไปมาเหมือนมดบนกระทะร้อน
สิมโพยที่ปรึกษาของเขาพูดขึ้นว่า “คุณชายไม่ต้องร้อนใจไป เสิ่นเฉิงโม่คงแค่ขู่ให้กลัว เขาเพิ่งรบกับเมิ่งเต๋อเสร็จ จะเปิดศึกต่อทันทีได้อย่างไร เขาจะเอาเสบียงกับทหารมากมายขนาดนั้นมาจากไหน อีกอย่าง เขาเพิ่งได้มณฑลสวีโจวมา ผู้คนยังไม่ยอมสวามิภักดิ์ เขาคงไม่กล้าเปิดศึกใหม่บุ่มบ่ามหรอก”
หยวนถานพูดอย่างโมโหว่า “ใครๆ ก็รู้ว่าเจียงตงแข็งแกร่ง! ถ้าเขาบุกมาจริงๆ จะทำอย่างไร? เราเพิ่งยึดมณฑลโยวโจวมาได้ ผู้คนยังไม่ยอมสวามิภักดิ์ เสบียงก็ยังรวบรวมมาไม่พอ จะรับศึกอย่างไร? เสิ่นเฉิงโม่คนนั้นวางแผนรบเก่งราวกับเทพ แม้แต่เมิ่งเต๋อยังสู้เขาไม่ได้ แล้วเราจะต้านไหวหรือ?”
อ้วนเสี้ยวถลึงตาใส่เขาทันที แล้วตวาดว่า “เจ้าลูกไม่ได้เรื่อง! กลัวศัตรูจนหัวหดอย่างนี้ จะไปทำอะไรสำเร็จได้?” สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง เขาไม่ค่อยชอบลูกชายคนโตคนนี้มาแต่ไหนแต่ไร รู้สึกว่าหยวนถานไม่เหมือนตนเอง ทั้งขาดความกล้าและความเด็ดขาด พอเจอปัญหาก็เอาแต่ลนลาน เขาชื่นชมหยวนซ่าง ลูกชายคนเล็กมากกว่า รู้สึกว่าหยวนซ่างเหมือนตนเองตอนหนุ่มๆ ทั้งกล้าคิดกล้าทำและมีหัววางแผน