เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 184 ท่านผู้เฒ่าเฉียวผู้ผึ่งผาย
ทุกคนออกจากประตูตะวันออกของผิงอา เดินไปทางตะวันออกได้ราวห้าหกลี้ ก็เห็นศาลาที่พักริมทางหลังหนึ่งซึ่งดูเก่าอยู่บ้างตามที่บอกไว้จริงๆ ข้างศาลามีต้นเหมยเก่าแก่หลายต้นกำลังออกดอกบานเต็มที่ท่ามกลางความหนาว ดอกขาวราวหิมะดูใสกระจ่าง บานเต็มกิ่งไปทุกต้น กลิ่นหอมเย็นลอยอบอวล ทำให้ทุ่งเปลี่ยวแห่งนี้ดูสงบงามและห่างไกลจากความวุ่นวายเป็นพิเศษ
“นายท่านเสิ่นช่างระวังตัวเสียจริง” เสียงใสกังวานที่แฝงแววหยอกเย้าดังมาจากในศาลา
เสิ่นเยี่ยนเงยหน้ามอง เห็นคนนั่งอยู่ข้างโต๊ะหินในศาลา เขายิ้มบางๆ ส่งสัญญาณให้คนในขบวนหยุดวางกำลังห่างจากศาลาสิบกว่าจั้ง ส่วนตัวเองพาหวังเยว่ โจวไท่ และสวี่ฉู่ค่อยๆ เดินเข้าไปเพียงสามคน พอห่างจากศาลาไม่กี่ก้าวก็หยุด แล้วตอบอย่างใจเย็นว่า “ท่านไม่เคยได้ยินหรือว่าคนมีปัญญาย่อมไม่ยืนใต้กำแพงที่ใกล้พัง? ทั้งทหารและชาวบ้านในเขตนี้ต่างฝากความหวังไว้กับข้า จะไม่ระวังตัวก็คงไม่ได้ ท่านคือคนที่นัดข้ามาพบหรือ?”