เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 174 ทะเลคลั่ง
คราวนี้มาดูทางทะเลกันบ้าง
กานหนิงมีชีวิตมายี่สิบกว่าปี คิดมาตลอดว่าตัวเองไม่กลัวฟ้ากลัวดิน ต่อให้ต้องบุกภูเขาดาบฝ่าทะเลไฟก็กล้า ต่อให้ต้องพุ่งเข้ากลางทัพนับหมื่นก็ไม่หวั่น แต่จนถึงตอนนั้นเขาถึงได้เข้าใจว่า พลังของฟ้าดินที่แท้จริงเป็นอย่างไร และกำลังของคนเรานั้นเล็กน้อยแค่ไหนเมื่ออยู่ต่อหน้าธรรมชาติ
เขายอมรับเลยว่า ตอนที่พายุลูกมหึมาซึ่งดูราวกับเชื่อมฟ้ากับทะเลเข้าด้วยกัน หอบเอาพลังที่พร้อมทำลายทุกอย่างโถมเข้าหาฝั่งโดยไม่มีสัญญาณเตือนนั้น เขาผู้เป็นโจรสลัดใบเรือแพร กานซิงป้า คนที่เคยคิดว่าตัวเองไม่มีวันกลัวอะไร กลับหัวใจแทบหยุดเต้นในชั่วพริบตา เลือดทั้งตัวเย็นเฉียบ เหลือเพียงอาการสั่นที่เกิดขึ้นเองตามสัญชาตญาณ
นั่นไม่ใช่ลมแรงอย่างที่เจอบนบก แต่เป็นความเกรี้ยวกราดของทะเล เมฆดำเหมือนน้ำหมึกกดต่ำลงมาราวกับจะทับผิวน้ำให้ยุบลง ลมพายุหวีดหวิวเหมือนเสียงผีร้องโหยหวน คลื่นที่มันซัดขึ้นมาแทบเรียกว่าคลื่นไม่ได้ แต่เหมือนภูเขาสีดำทีละลูกที่เคลื่อนตัวเข้ามาพร้อมเสียงคำราม ก่อนจะกระแทกใส่แผ่นดินอย่างแรง