เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 172 ความเปลี่ยนแปลงของอวี้จาง
ถนนหลวงสายหลักที่เชื่อมเหนือจรดใต้นอกเมืองอวี้จางเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ หลังเร่งก่อสร้างกันมาเกือบสองเดือน จากเดิมที่เป็นถนนดินแคบและขรุขระ พอฝนตกก็กลายเป็นโคลนจนรถม้าแทบผ่านไม่ได้ ตอนนี้ถนนถูกขยายและปรับจนเรียบ ใช้กรวดผสมดินเหนียวบดอัดซ้ำจนแน่น ทั้งยังขุดคูระบายน้ำไว้สองข้างทางด้วย
แม้จะยังไม่ถึงขั้นที่เสิ่นเยี่ยนอยากให้เป็น แต่ถนนก็แน่นแข็งพอแล้ว ต่อให้มีฝนปรอยในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง คนเดินเท้าและรถม้าก็ยังสัญจรได้สะดวก
ตอนนี้จูเฮ่ากำลังพาครอบครัวค่อย ๆ เดินกลับมาตามถนนหลวงที่เพิ่งซ่อมเสร็จ พวกเขาเพิ่งออกไปขอพรที่วัดนอกเมืองแห่งหนึ่งซึ่งมีคนไปกราบไหว้กันมาก
“ท่านพ่อ ดูตรงนั้นสิขอรับ คนเยอะแยะเลย!” ลูกชายคนโตของจูเฮ่า เด็กชายอายุราวเจ็ดแปดขวบ ชี้ไปที่กลุ่มคนบนลานโล่งไม่ไกลจากประตูเมือง แล้วถามด้วยความอยากรู้