เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 167 คุณชายเสเพลตระกูลหมี
ผ่านไปพักใหญ่ นางจางถึงพูดออกมาได้อย่างยากเย็น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและความงุนงง ราวกับสิ่งที่เคยรู้มาทั้งชีวิตถูกสั่นคลอน “นายท่านเสิ่นกำลังทำอะไรอยู่? นั่น... นั่นมันอะไรกันแน่?” ทำไมทุกครั้งที่มาผิงอา ถึงทำให้นายหญิงตระกูลเจินที่คิดว่าตัวเองผ่านโลกมามากอย่างนาง รู้สึกเหมือนหญิงชาวบ้านที่เพิ่งออกมาจากหมู่บ้านในหุบเขา ไม่เคยเห็นอะไรกับเขาเลย?
เจินเหยี่ยนเองก็มองจนทำหน้าไม่ถูก เขาพึมพำตอบไปโดยไม่ทันคิด “ดูเหมือนจะเป็น... ม้าเหล็กที่ไม่ต้องกินหญ้า แล้วก็วิ่งเองได้กระมัง?”
เสิ่นเยี่ยนขี่จักรยานพาเจินมี่ที่กำลังตื่นเต้นนั่งไปด้วย แต่เขาไม่ได้ขี่วนอยู่แค่ในจวน พอนึกสนุกขึ้นมาก็ขี่ออกประตูจวนไปเลย แล้วขึ้นถนนสายหลักของเมืองผิงอาที่ค่อนข้างกว้างและเรียบ คราวนี้เลยกลายเป็นภาพแปลกตาให้คนทั้งเมืองได้ดูกันจริง ๆ