เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 164 รับชิงเอ๋อร์เป็นลูกบุญธรรม
ชิงเอ๋อร์ฝันร้ายอีกแล้ว
ในฝันมีทั้งสายฝนเย็นเยียบ อุโมงค์เหมืองมืดสนิทที่เหมือนจะขุดเท่าไรก็ไม่มีวันหมด คราบเลือดสีแดงคล้ำที่แห้งกรังทั่วไหล่เขาจนเห็นแล้วเจ็บตาหลังจากพ่อเฒ่าเฮ่อตกหน้าผา ใบหน้ายิ้มเหี้ยมของพวกลูกน้องหัวหน้าโจร ใบหน้าเหลืองซีดของท่านแม่ก่อนสิ้นใจ กับเลือดที่ไอออกมา...
นางสะดุ้งตื่น หัวใจเต้นรัวอยู่ในอกเล็กผอม เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก นางเบิกตากว้าง มองเหนือศีรษะอย่างงุนงงท่ามกลางความสลัว ข้างบนนั้นไม่ใช่หลังคามุงฟางรั่ว ๆ ของกระท่อมบนเขา แต่เป็นเพดานเรียบทาปูนขาวหรือ? ใต้ร่างก็ไม่ใช่พื้นดินเย็นชื้นหรือกองฟาง แต่เป็นฟูกกับผ้าห่มหนานุ่มที่มีกลิ่นแดดติดอยู่
ผ่านไปพักใหญ่ นางถึงค่อย ๆ หายผวาจากฝันร้าย และนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน
ที่นี่คือผิงอา
เมืองใหญ่ที่ทั้งสว่าง อบอุ่น และคึกคักรุ่งเรืองเกินกว่านางจะนึกภาพออกแห่งนี้ เหมือนความฝันที่ทั้งจริงและไม่จริง นางกับพี่ชายได้มาอยู่ในบ้านหลังเล็กที่สะอาดเป็นระเบียบ มีลานบ้าน และมีแค่พวกเขาสองพี่น้อง