เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 159 ข้าขอฝากภารกิจสุดอันตรายนี้ไว้กับเจ้า
“โอ้โฮ! ข้าก็นึกว่าใครมานั่งถอนหายใจอยู่ตรงนี้ ที่แท้ก็จอมยุทธ์เรือใบแพร กานซิงป้าของพวกเรานี่เอง!”
เสียงทุ้มดังที่ฟังเปิดเผยจริงใจแต่แฝงแววหยอกล้อดังมาจากประตูลานบ้าน กานหนิงเอาพัดใบธูปฤาษีที่ปิดหน้าอยู่ออกแล้วหรี่ตามอง ชายวัยราวสามสิบปีคนหนึ่งกำลังก้าวอาด ๆ เข้ามา เขารูปร่างล่ำสันปราดเปรียว หน้าตาดูกร้าน บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่คุ้นเคย
กานหนิงตาเป็นประกาย เขาดีดตัวจากท่านอนบนเก้าอี้เอนขึ้นมายืนในพริบตา ก่อนหัวเราะลั่น “ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เจ้าเจียวกงอี้ ไอ้ตัวแสบนี่เอง! เป็นอย่างไร ไม่ไปหากินในแม่น้ำแล้วหรือ ถึงได้ขึ้นมานอนอาบแดดบนบก?”
“ไปไกล ๆ เลย! ตอนนี้ข้าเป็นขุนนางของราชสำนักอย่างถูกต้องเต็มตัวแล้ว! ใครจะเหมือนเจ้าหัวหน้าโจรสลัดกัน?” เจียวขิมเดินเข้ามาชกอกกานหนิงเต็ม ๆ หมัดหนึ่งอย่างไม่เกรงใจ แล้วด่าพลางหัวเราะ “ใช้ได้นี่เจ้า ในที่สุดก็คิดกลับตัว มาขออยู่กับนายท่านของข้าแล้วหรือ? แต่น่าเสียดาย น่าเสียดายจริง ๆ เจ้ามาช้าไปแล้ว! ตำแหน่งในกองทัพเรือน่ะ เกรงว่าจะหาที่ว่างให้เจ้ายากแล้ว!”