เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 142 เข้าปกครองจังหวัดอู๋
อีกด้านหนึ่ง อวี๋จี๋อาศัยวิชาตัวเบาที่พลิกแพลงคาดเดายาก รีบหนีไปทางเหนือ หวังออกไปให้พ้นเจียงตงที่เต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวาย แต่พอออกจากเมืองไปได้ไม่ถึงสิบลี้ มาถึงทุ่งร้างที่ค่อนข้างโล่ง เขาก็เห็นคนคนหนึ่งขี่ม้าขวางทางอยู่ข้างหน้าอย่างเงียบๆ ราวกับรอมานานแล้ว
แสงจันทร์เย็นเยียบส่องลงบนร่างคนผู้นั้น เขาขี่ม้าขาว ถือหอกเงิน สวมชุดออกรบสีขาวเรียบ ใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางสงบนิ่ง
อวี๋จี๋หยุดกึก หรี่ตาที่เรืองแสงสีเขียว มองสำรวจแม่ทัพหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียด ใจเริ่มหนักอึ้ง เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ลึกล้ำและหนักแน่นราวกับภูเขา แม้คนตรงหน้าจะยังไม่ได้ปล่อยมันออกมา โดยเฉพาะหอกเงินที่สะท้อนประกายเย็นจางๆ ใต้แสงจันทร์ ยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายอย่างบอกไม่ถูก
จ้าวอวิ๋นมองอวี๋จี๋อย่างสงบ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงใสกังวาน “อวี๋จี๋ ความแค้นที่พัวพันระหว่างเจ้ากับอาจารย์ของข้ามาหลายสิบปี วันนี้ข้าที่เป็นศิษย์จะสะสางให้จบเอง”
“อาจารย์ของเจ้า?” รูม่านตาของอวี๋จี๋หดเล็กลง ก่อนแค่นหัวเราะ “เจ้าเป็นศิษย์ของถงเยวียนหรือ? ฮึ เด็กรุ่นหลังอย่างเจ้า ยังกล้ามาพูดโอหังต่อหน้านักพรตอย่างข้าอีกหรือ?”