เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 137 ไม่มีที่ใดสุขเท่านี้
“เมื่อก่อนตอนอยู่มณฑลจิงโจว ข้ามักได้ยินพ่อค้าที่เดินทางไปมาพูดกันว่า ถ้าไม่เคยไปผิงอา ก็เหมือนเกิดมาเสียเปล่า ตอนนั้นข้ายังคิดว่าเป็นแค่คำเล่าลือที่พูดเกินจริงกันไปเท่านั้น” จูเก่อจิ่นนั่งอยู่ในห้องพักของเรือนรับรองที่ทั้งใหม่และสะอาด มองถนนนอกหน้าต่างที่เพิ่งเริ่มเปิดโคมไฟสวยงาม สีหน้ายังไม่หายทึ่ง เขาพูดกับตันเต้าที่มาด้วยกันอย่างรู้สึกจากใจ
“วันนี้ได้มาเห็นกับตา ถึงรู้ว่าคำนั้นไม่ได้พูดเกินจริงเลย แถมยังบอกได้ไม่หมดด้วยซ้ำ ผิงอาแห่งนี้มีอะไรให้เห็นมากมายจนพูดอย่างไรก็ไม่หมด วันนี้ข้าถึงได้รู้ว่าเปิดหูเปิดตาเป็นอย่างไร”
ตันเต้าได้ยินก็อดยิ้มอย่างภูมิใจไปด้วยไม่ได้ แม้เขาจะเป็นแม่ทัพ แต่เพราะอยู่ข้างกายเสิ่นเยี่ยนมานาน จึงผูกพันกับต้นไม้ใบหญ้าและความเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในผิงอา เขาตบไหล่จูเก่อจิ่นเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจและมีแววลึกลับอยู่หน่อย ๆ