เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 121 หวังเยว่รู้สึกว่าความอดกลั้นของตัวเองกำลังถูกท้าทาย
ระหว่างที่คนหนึ่งไล่ คนหนึ่งหนี จนค่อย ๆ ห่างจากเมืองผิงอาเข้าไปลึกในป่าเขานอกเมือง จู่ ๆ ก็มีเสียงคนพูดคุยกับเสียงฝีเท้าดังมาจากโค้งทางเขาข้างหน้า คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินกันมาอย่างเอิกเกริก ท่าทางสบายอกสบายใจ
คนกลุ่มนี้ดูแปลกตาไม่น้อย คนที่เดินนำหน้าสวมชุดขาวสะอาดจนไม่มีฝุ่นติดสักนิด รูปร่างสูงสง่า หน้าตาหล่อเหลา ท่าทีอ่อนโยนแต่ก็มีความองอาจ ทุกย่างก้าวดูสง่าจนคนเห็นอดชื่นชมไม่ได้ ราวกับต้นหยกที่ยืนรับลม คนผู้นี้ก็คือจ้าวอวิ๋น หรือจ้าวจื่อหลงแห่งฉางซาน ผู้หลงทางอยู่นานและในที่สุดก็ “หา” ทางที่ถูกต้องเจอเสียที
ส่วนคนอีกเจ็ดแปดคนที่เดินตามหลังเขามานั้น ดูคึกคักกันทีเดียว มีทั้งเมิ่งฮั่วที่หน้าตาท่าทางทะมัดทะแมง ดวงตาฉายแววหัวไว เมิ่งโยวที่ดูเรียบร้อยกว่า รวมถึงหมีตัง จินหวนซานเจี๋ย ต่งฉาน่า และคนอื่น ๆ ที่ผิวคล้ำ รูปร่างแข็งแรงปราดเปรียว แต่คนที่สะดุดตาที่สุดคืออู้ทู๋กู่ซึ่งเดินรั้งท้าย เขาเป็นยักษ์สูงเกินเก้าฉื่อ เอวใหญ่ถึงสิบกำ หน้าตาดุดัน ดูราวกับภูเขาลูกย่อมที่เดินได้
พอคนกลุ่มนี้เดินมาด้วยกัน ก็ดูเหมือนคณะเที่ยวชมเมืองจากต่างแดน ไม่มีอะไรเข้ากับบรรยากาศของจงหยวนเลยสักนิด