เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 119 นักฆ่าที่งงเป็นไก่ตาแตก
สองวันต่อมา ที่ท่าเรือของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งแทบไม่มีใครสนใจ ทางเหนือของจังหวัดหลูเจียง
เรือประมงลำเล็กที่ดูเก่าคร่ำคร่า มีรอยปะอยู่บนหลังคาผ้า ค่อย ๆ โคลงเข้ามาเทียบท่า ตัวเรือกระทบสะพานไม้หยาบ ๆ เบา ๆ ตามแรงคลื่นจนมีเสียงดัง “เอี๊ยดอ๊าด” คนสองสามคนกระโดดลงจากเรือ ทุกคนแต่งตัวธรรมดามาก ถึงขั้นดูซอมซ่อด้วยซ้ำ
สามีภรรยาคู่หนึ่งดูอายุสามสิบต้น ๆ ใบหน้าอิดโรยจากการเดินทางไกลและตากแดดตากลมมานาน เสื้อผ้ามีรอยปะ มือหิ้วห่อสัมภาระเรียบ ๆ ภรรยายังอุ้มเด็กที่ห่อด้วยผ้าเนื้อหยาบไว้ในอ้อมแขน ดูเหมือนเด็กกำลังหลับสนิท ข้าง ๆ มีชายชราผมหงอก หลังค่อม เดินก้มตัวตามมา ดูท่าจะเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน เขาใช้ไม้เท้าค้ำเดินและไอไม่หยุด
ไม่ว่าจะมองมุมไหน ครอบครัวนี้ก็ดูเหมือนชาวบ้านน่าสงสารที่หนีภัยมาจากทางเหนือ หวังมาพึ่งหลูเจียงซึ่งเล่าลือกันว่ามีข้าวให้กินอิ่ม
“ท่านแม่ ที่นี่... ที่นี่คือหลูเจียงแล้วหรือ?” เด็กน้อยโผล่หัวออกจากอ้อมแขนแม่ ถามด้วยน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ ติดสำเนียงทางเหนืออย่างชัดเจน พร้อมมองสถานที่แปลกตาแห่งนี้อย่างอยากรู้อยากเห็น