เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 112 หลิวเหยา: ทำไมข้าไม่รู้ว่าตัวเองเก่งขนาดนี้
ช่วงนี้เสิ่นเยี่ยนไม่พอใจมากที่คนในเมืองผิงอาเริ่มเหลิงและพอใจกับผลงานของตัวเอง โดยเฉพาะในกองทัพกับพวกขุนนางหนุ่ม ก่อนหน้านี้ที่ยึดจิ่วเจียงมาได้ ก็เป็นการบีบให้อีกฝ่ายยอมจำนน ส่วนครั้งนี้ที่ยึดกว่างหลิงได้ง่าย ๆ ก็เพราะมณฑลสวีโจวกำลังวุ่นวายกันเอง เจียวขิมไปได้จังหวะพอดี จึงรบชนะมาแบบราบรื่น
ที่จริงพวกเขายังไม่เคยเจอศึกหนักหรือศึกที่ต้องสู้กันแทบเป็นแทบตายเลย แต่คนใต้บังคับบัญชากลุ่มนี้ โดยเฉพาะพวกแม่ทัพหนุ่มที่มีเว่ยเหยียนเป็นตัวตั้งตัวตี กลับเหลิงกันจนแทบจะลอยขึ้นฟ้า วัน ๆ เอาแต่โวยว่าทหารเข้มแข็ง ม้าศึกพร้อม จะกวาดเจียงตงให้ราบ จะยกทัพขึ้นเหนือพิชิตจงหยวน ราวกับเจ้าครองแคว้นทั่วแผ่นดินเป็นแค่พวกไร้น้ำยา ตีทีเดียวก็แตกแล้ว
เขากำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหลายโอกาสว่าอย่าเหลิง อย่าใจร้อน ต้องรู้จักเกรงฝีมือคนอื่น และต้องยอมรับความจริงว่าพวกเรายังอ่อนแอ ยังต้องตั้งหน้าตั้งตาพัฒนากันต่อไป