ตอนที่ 94 เถาเชียนผู้ดื้อรั้นเอาแต่ใจ

ตอนที่ 94 เถาเชียนผู้ดื้อรั้นเอาแต่ใจ

จางป้าที่อยู่ในเมืองได้ยินหน่วยสอดแนมรายงานว่าเจียวขิมถอยทัพแล้ว ก็เพิ่งจะคลายความกังวลลงได้บ้าง เขาถอนหายใจยาว แล้วเรียกซุนกวนกับเซี่ยตู๋มาพบ สีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่นและจนใจ

“น้องทั้งสอง พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อดี?” จางป้ามองพี่น้องเก่าแก่ที่ติดตามตนมาหลายปี “ยังไม่ทันยิงธนูสักดอกก็ถอยมาตั้งหลายสิบลี้ สุดท้ายยังต้องหลบเข้าเมืองเพื่อเลี่ยงการรบ พอข่าวไปถึงแห้ฝือ พวกเราจะอธิบายกับท่านผู้ว่าการเถาอย่างไร? คราวนี้คงหนีไม่พ้นถูกลงโทษแล้ว”

พอซุนกวนนึกถึงท่าทีที่น่ากลัวกับอาวุธชุดเกราะชั้นดีของทหารฝ่ายตรงข้ามในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ก็ยังรู้สึกกลัวไม่หาย หนังตากระตุกไม่หยุด “พี่ใหญ่ ศึกนี้สู้ไม่ได้เลยนะ! น่ากลัวเกินไปแล้ว! ท่านไม่เห็นหรือ? ทหารพวกนั้นมองเราเหมือนหมาป่าที่อดอยากมาหลายวันเห็นแกะอ้วน ตาแทบจะเรืองแสงสีเขียวอยู่แล้ว! ทั้งขวัญกำลังใจ ทั้งอาวุธชุดเกราะ พวกเราจะเอาอะไรไปสู้กับเขา?”